Hayata yenik umutLarım var yine satırLarımda...
Sanki kendimle olan savaşımdan yeni çıkmış gibiyim... herkes kaçmaktadır yağmurdan.
Seni ıslatanın aslında yağmur değil aşk olduğunu anlayabilir misin?
Yüreğini cesurca açıp, bazen ağlamayı, bazen ümitsizce beklemeyi, bazen öfkelenmeyi ve herkesin huzurlu olarak nitelediği sakin, beklentisiz, sürprizlere kapalı hayatını terk etmeyi göze alabilir misin? esir,aşk diri,kalem küskün.... İz bırakmış gölgelerle yaşanmıyor aşk kavradım.
Kapatılmamış defterlerinin ağrısı volta atıyor şimdi titreyen kıyılarımda,tanımadığım suretlerin hoyratlığını yudumluyorum avuçlarından.Eskitemediğin acılarına sattın sevgimi..!Halbuki ben yüreğine baştan borçlu yazıldığımdan bihaber, dünyaya sığdıramadığın ismini tek heceye sığdırmıştım...Yorgun düşmüş yüreğini dokunmadan tutmuştum ,Bir korsan dagınıklığı şimdi bana kalan...Bakire bir yıldız bile kalmadı -gök-yüzümde.Hergün biraz daha artan bedeli ödüyorum,bilmem kaç kursun eskiterek yüreğimde.Sen hep çalmayan telefonlarımdın.
Duyulmayan aşk fısıltılarım.
Dünyayı suskunluğa bürümem bile yetmezdi sana.
Sen hemen kendine yeni bir dünya yaratırdın.
Bense senin o yeni dünyanın kapısında kimsesiz bir çocuk gibi beklerdim.
Güneş doğardı... Güneş batardı... Ama senin kapıların asla kımıldamazdı.
Bense susardım... Yokluğunu sessizliğe kurban ederdim. Yine senin gölgenden kurtulmak isteyipte beceremediğim, lanet edilesi bi gece daha... kelimelerim yorgun artık.. sus diyorum içime.. dudaklarımı açmasamdaiçimhaykırışlarda..Suskunum, sessiz ve hatta soluksuz...Ama aklım sende inan...Sense habersiz...Bakma böyle sessiz oluşuma elimden ne gelir ki zaten...Hele senin sessizliğin körüklüyor içimdeki yangını. Neden bana bu kadar uzaksın...Yapma ne olur tüm imkansızlıkları bilsek te beraber, bana bu kadar uzakta durma...Bakma yüzüme öyle üzgün. Düşmesin gamzelerine hüzün kırıntıları. Buğulandırma mavi gözlerini. Kaçırma gözlerini gözlerimden. Mahcup, mağrur durma öyle eğme boynunu yere. Çok üzgünümlü cümleler kurma, bahanelerin olmasın söyleyecek. Göz yasları içinde yastığınıza gömülüp her Tanrı’ya sığınmak istediğinizde artik başka bir yüreğe sevdalı olan askınızı ondan geri istemekten utanıp dua etmekten vazgeçtiğiniz oldu mu hiç?... Yazdıkça çıldırıyorum. Biliyorum ki dokunmasam kaleme unutacağım. Isırmasam o kalemin arkasını susacağım. Yorulmayacak dudaklarım, daha kolay olacak başkası. Sessizlik olmayacak, sensizlik olmayacak. Dahası olmayacak, ötesi, yarası, izi kalmayacak...Mutluluk hayatta ki küçük sürprizlerdir... Söyle bana eğer her şeyi bilirsen sana nasıl sürpriz yapabilirim? Arada bir kapat gözlerini, hesaplama her adımı, bilme geleceği ne olur... Mutluluk paylaşmaktır... Söyle bana eğer en derin korkularını, sırlarını, utançlarını benden saklıyorsan, senin yaşamını nasıl paylaşabilirim? Arada bir açıl bana, zayıflıklarını da sevmek istiyorum en az güçlü kolların kadar... Aşk değildi yaşadığım,acıydı baştan sona...Şefkat değildi sende ki,eziyetti!'Sonun sonu' dedin,ama hiç sonunu getiremedin...Ne geldin bana,ne de gittin!Bense senin gelip gitmelerin arasında bocaladım aylarca,hep bekledim bu zamana kadar...Elimi tutmanla bozulan büyüler mühürlü tenimde..Kalbimdeki umut ağlıyor oturmuş en ücra köşede..
Yine bir yalan,süslü bir sözle kandırıldım yine..Yanıyorum ya yangınım benzemesin kimseye..
Hani sevdikçe çoğalırdı sevgi ?Verdikçe geri dönerdi..?
Hani umut etmek güzeldi..Yarınlar neşesiydi..?Yalanı kim başlattı..?Peki bu acı neden çok sebepsizdi..hayalleri taştan bir sevdaydı bizimkisi. kırılmazdı. yağmura kara dayanıklıydı. çığ olup düşerdi de kendine zarar vermezdi. kopmazdı. gidişler dönüşlere gebeydi de, hep acıtırdı her el sallayış. özlemler acıydı. yürek sabırsızdı. her dönüş, doğuştu aslında yeniden. ölüp ölüp dirilmek gibi değil de, erince doğmaktı.Yüreğimin küflü duvarları var artık, aşılması imkansız olan…Sahip olamamamın acısını hissediyorum ilk defa, bakışlarımda hüzün saklı, birazcıkta nefret…Birazda sen işte..Yine sen…! Dudaklarındaki yaşamak türküsüyle günleri ve hayatı adımlıyorsun nicedir. Ruhundaki gülüşleri çıkarıp günlüğünün kavanozundan ‘ey hayat’ şiirleri ekliyorsun arada bir. Birikip sana, beni yanına çağırdığında koşup geliyorum er geç yanına ve sarılıp uykulara dalıyoruz öylece. Sonra şafakla yine aynı hikâyenin sokaklarına dalıyor, savruluyoruz ayrı yönlere. Dilimizde yine o bildik türküyle. Geceye oltalar atıyoruz aşk için, sevda ve sevgiyle.Aşktan uzak durmaya karar verdim. İki gün önce . Bu arada birşeyin farkına vardım.. Duygularıma format atmalıyım asıl.
Aşksız kalmanın ve aşksız olmanın ironisini yaşamak istiyorum. Zaten herşeyimi paylaştığım bir sevgilim de yok..
Kimseye aşık olmak, aşık kalmak istemiyorum. Sevmek muhtaçlık değildir ve olamaz da..
Aşk bana uğramasın.. Artık yere basamıyorum sağlam, sapasağlam. Öyle ki zamansızlığa boyun eğdiriyor bu gidiş. Günleri sayıyorum, hatta saatleri. Yanındayken zaman akıp geçiyor su gibi. Ben geçsin istemiyorum. Tüm saatler dursun, gülümseyişin yüzünde kalsın, kelimelerin hiç tükenmesin istiyorum. Gitmeyesin istiyorum.. Sen gidersen tüm saatler duracak, biliyorum.Elindeki sigara, sökülen cebinden düşen umutların ve gözyuvalarına sakladığın gözyaşların nasılda sebebi sensin dercesine bakıyorlar bana… İyi de giden ben değildim ki hüzne bakan o günde, sendin unutma. Sen bunları anlatmadın mı onlara? Tabii ya, anlatsan niye sebep olarak beni göstersinler ki… Ben en iyisi soğuk yatağıma döneyim zaten sabah olmak üzere. Teslim edeyim yorgun gözlerimi uykuya. SENİ düşünmemeye çalışayım..
Ne kadar uğraşsamda biliyorum yine SENLİ rüyalarla uyuyup yine sabah
SENSİZLİKLE uyanacağım. İnsan bazen sıkılırmış sanki içindeki geminin fırtınaya yakalanması gibi duyguları azgın fırtınanın arasına dalıp,savrulurmuş rüzgârda duygular sonra su almaya başlarmış geminin su alması gibi, su alan duygular vücuttan gözyaşı olur akarmış sessizce akıp gidermiş insan bedeninden ayrılırmış terk edermiş tıpkı gemiden kaçan fareler gibi tıpkı giden sevgili gibi. Bir hüzün şarkısı çalıyordu bu kentin yıkılmış harabelerinde. Bir ayrılığın öyküsü yazılıyordu yüreklere. Bitirmeye çalıştığımız işkenceyle, ikinci bir yıkılmışlığı yaşıyordu bu kent öylesine soğuk, öylesine üşümüş, öylesine yalın ayak bir vedayı kucaklıyordu boş ellerle.Gidişinle kent ayaklandı önce, olanca şiddetiyle sarsıldı tüm senfoniler, en ağır dramlar, trajediler, aşklar. Çöküntülerini içgüdülerimin duvarlarında yaşadım yalnızlıklarımda en fazla şiddetlerle uyandım uykusuz sabahlarıma. Yokluğunu acımasızca içime sindirmeye başladim.Hiç sevmedim suskunlukları, biliyorsun..
Ama susmak zamanıdır şimdi. Bazı şeyler var ki, dillenmiyor, söylenmiyor.. Söylenemiyor.
Sana gülümserken bile bir bulut çöküyor yüzüme adeta...
Farkediyorum ki, susmak en büyük yalnızlık.. Kırık cümlelerimle bileklerimi kesip sana intihar ediyorum her cümlede. Hayaller ve yıkılışlar arasında ölüyorum. İçli besteler akıyor damarlarımdan. Yaşanmamış her şarkıda beni hatırlaman için bir ömür buradayım. En gizli sevdamı akıtıyorum mısralarına… Anlıyorum ki bir ömür, bir “an” kadar kısa bazen…

İnsan hep yalnızdır ve hep hayatın tanımını yapmaya çalışır hayatı boyunca.Hayatsa belki de bir uçurumun kenarında beklemektir ölümü.

Hayat bir uçurumdur her an ayağın kayıp               

Düşmeyi beklersin ya da beklersin ki bir

Sevgilinin seni çekip almasını o uçurumun

Kenarın dan.İnsan yalnızlığıyla,hep bekleyeni

Olmasıyla insandır belki de.

Ya da insan bütün tanımların üzerinde bir

Tanımdır kendince.Kendini arayan,belki bulamayan,belki yanlış yerlerde aradığı için bulamayan.

Beklemek bir sevgili bir yar beklemek.O bir türlü tanımını yapamadığı hayatı paylaşmak,o bir türlü kurtulamadığı yalnızlığını bitirmek ve uçurumun kenarından aşkıyla onu çekecek olanı beklemek.bu kadar tanımsızlıklar içinde bir tek şeyin tanımını bilir insan.oda aşk.çoğu zaman hayatı tanımsızlaştıran,insanı yalnızlaştıran ve bir uçurumun kenarından kalbini kayalıklara bırakan aşk.aşkla her şey anlamını buluyor sanki.peki ya hiç gelmezse demekse bir adım daha yaklaştırıyor uçuruma.

Hayatın en büyük uçurumudur aşk ve hayat anlamını aşk uçurumunda yitirir belki de.belki,belki,beki de..........ler......çoğalıyor....

Bütün bunlar bir uçurumun kenarında yalnız kalmış yüreğin yansımalarıdır ‘’belki de’’.yeni bir hayatı beklemek.İki kişilik yada ikiyken’’ bel birliktelik.-tir ‘’olan bir hayatı beklemek.birlikte olmak,bir olmak,kesrette vahdeti yaşamak.Allahın kullarına önce birbirlerinde bir olmayı öğretmesi.iki yüreği bir edip,birbirinde yakması.belki de Allah’ın bu dünya hayatında kullarına bahşettiği en güzabi bir olmayı becerebilene- işte bir olmakla hayat çoğalır,bütün tanımsızlıklar anlam bulur,bir olmakla kurtulur insan düştüğü yalnızlık uçurumunda,bir olmakla insan birlikte var olur.bütün bunları hayatı paylaşmayı ve bir olmayı,iki kişilik bir yalnızlık gibi görmeyenler  yaşayabilir.

İki kişilik bir yalnızlık!aynı havayı solumak ama ayrı yerlerde durmak,ayrı dünyalar da yaşamak.iki kişilik bir yalnızlık.paylaşmayı kavrayamamış,bir olmayı anlayamamış,ayrı yastıklara baş koymuş insanlar.yani yüreklerini bir edip,yüreğine başını koyduğunda dinlenemeyen insanlar iki kişilik bir yalnızlığı paylaşırlar.oysa ki paylaşmak!..........

1*1=1 bir insanla bir insanın çarpımının sonucudur bir.ve bu çarpım sonucunda,iki biri çarparak bir elde edilir.bir olmak,kesrette vahdet!